UBL-SR-20: Odbiorca płatności może mieć najwyżej jeden identyfikator i różni się od sprzedawcy

Co to oznacza

Identyfikator odbiorcy płatności (BT-60) identyfikuje stronę, która otrzymuje zapłatę, gdy nie jest nią sprzedawca. Reguła liczy elementy cbc:ID w cac:PartyIdentification odbiorcy płatności i dopuszcza najwyżej jeden, pomijając te, których schemeID to SEPA, bez względu na wielkość liter. Tak oznacza się identyfikator wierzyciela nadany przez bank (BT-90), używany przy poleceniu zapłaty. Elementy bez schemeID też są liczone. Reguła powtarza też sprawdzenie nazw z UBL-SR-19: nazwa odbiorcy płatności musi różnić się od nazwy sprzedawcy, więc przy obecnym cac:PayeeParty brak elementu z którąkolwiek z tych nazw albo identyczna treść obu nazw też powoduje niespełnienie reguły.

Dlaczego to ważne

Jeśli podajesz odbiorcę płatności, EN 16931 wymaga różnych nazw odbiorcy płatności i sprzedawcy oraz najwyżej jednego identyfikatora poza SEPA.

Jak to poprawić

Otwórz w programie do fakturowania dane odbiorcy płatności i zostaw najwyżej jeden identyfikator nieoznaczony jako SEPA, na przykład numer firmy albo GLN. Jeśli płatność trafia do ciebie, wyczyść dane odbiorcy płatności, żeby plik ich nie zawierał, bo nazwa odbiorcy płatności musi różnić się od nazwy sprzedawcy. Jeśli podajesz odbiorcę płatności, upewnij się, że elementy z jego nazwą i nazwą sprzedawcy są obecne i mają różną treść. W XML zostaw najwyżej jeden element cbc:ID w cac:PayeeParty/cac:PartyIdentification, nie licząc tych ze schemeID SEPA, bez względu na wielkość liter.

Oryginalna treść reguły

Payee identifier shall occur maximum once, if the Payee is different from the Seller

Gdzie obowiązuje ta reguła