Wat de regel betekent
De documenttypecode (BT-3) moet 380 (factuur), 381 (creditfactuur), 384 (correctiefactuur) of 389 (self-billingfactuur) zijn. In een UBL-bestand staat de code in het element voor het factuurtype of het creditfactuurtype. In de CII-variant worden dezelfde vier waarden gecontroleerd in de typecode van het CII-document.
Waarom het ertoe doet
De typecode vertelt de ontvanger hoe het document geboekt moet worden. De Nederlandse NLCIUS-regels accepteren alleen deze vier, dus elke andere code, ook een die andere regelsets wel toestaan, faalt de controle en de factuur wordt geweigerd.
Zo los je het op
Controleer het documenttype in je factuursoftware. Een gewone factuur hoort 380 te zijn en een creditfactuur 381. Kun je de code met de hand instellen, kies dan een van de vier. Is het document helemaal geen factuur, dan hoort het niet als e-factuur te worden verstuurd.
De gepubliceerde tekst van de regel
The invoice or credit note type code (cbc:InvoiceTypeCode/cbc:CreditNoteTypeCode) MUST have one of the following values: 380, 381, 384, 389 Als NLCIUS (CII) de regel toepassen, luidt die:
The invoice type code (ram:TypeCode) MUST have one of the following values: 380, 381, 384, 389 Waar deze regel geldt
| Regelset | Versie |
|---|---|
| SI-UBL 2.0 / NLCIUS (invoice) | 2.0.3.13 |
| SI-UBL 2.0 / NLCIUS (credit note) | 2.0.3.13 |
| NLCIUS (CII) | 1.0.3.13 |